Logo




Patiënt: De gamer (of diens partner)

Recept: De hondenkoning van Walter van den Berg

Ze zijn niet meteen te herkennen. Ja, de zware gevallen wel, maar dat is altijd zo. Aardig zijn ze, bijna allemaal. Tikje goeiig. Wie durft te beweren dat schietspelletjes aanzetten tot geweld, heeft overduidelijk geen gamers in zijn kennissenkring. De klerk die na een werkdag graag nog een uurtje mensen aan flarden knalt, is geen psychopaat-in-wording. Sterker nog, waarschijnlijk behoedt het hem net voor dat lot.

Dat neemt niet weg dat een nieuwe game een flinke hoeveelheid wereldvreemdheid teweeg kan brengen. Glazige blikken, afwezigheid, verblekend vel en een tijdelijke doch intense distantiëring van de medemens zijn de symptomen. Een dag vrijaf om de nieuweling alle aandacht te geven is niet zeldzaam. Wrevel aan de keukentafel evenmin.

Nu de nieuwe Call of Duty zijn intrede heeft gedaan, is het weer zover. Achter de glasgordijnen flikkeren de breedbeeldschermen net iets feller, de leeslampjes in de bedkamer gaan net iets eerder aan. Soortgenoten lispelen vaktermen, vergelijken vooruitgang en vorige versies.

Elk diertje zijn pleziertje, natuurlijk. De boekendokter zal de laatste zijn om iemands onschuldig vermaak af te nemen. Maar als u zichzelf toch zo lang alleen kan bezighouden, is het misschien eens goed om aan wat introspectie te doen. En als u daar geen boodschap aan heeft, kunt u het nog altijd aan uw huisgenoot cadeau geven. Heeft die tenminste wat verstandig voer voor de parlee met zichzelf.

Het medicijn van de week tegen de hype van het najaar is De hondenkoning van de Nederlandse schrijver Walter van den Berg (1970).  Neem het tot u en leer hoofdpersoon Eug kennen. Een IT’er van 27 die na een dag achter de computer graag nog eens achter de computer kruipt om wat te gamen.

Dat hij nog maagd is, lijkt hem niet al te veel te deren. Al is het maar de vraag wat hem wel raakt. Er zit het nodige onverteerds in zijn verleden maar dat wordt maar spaarzaam uitgelegd.

Het boek speelt zich af tijdens de laatste dagen van het jaar. ‘Er was een mogelijkheid Kerstmis op een aangename manier te beleven door het te beleven via de televisie. Het enige dat ik daarvoor hoefde te doen was mezelf verplaatsen in de personages van de films. Alle films die met Kerstmis worden uitgezonden, lopen gelukkig af, en zodoende was ik zelf zes keer gelukkig op één dag, en dat was een goede score.’

Gelukkig zijn er de games, een goedbedoelende baas en de verwarrende vriendschap van een meisje van veertien. De psychologische en narratieve forte van dit boek is dat Eug bijna ontdaan lijkt van emoties maar toch een emotionele, getroebleerde diepgang doet vermoeden. Van den Berg, één van de eerste bloggers in dit taalgebied, schrijft in een rechttoe rechtaan stijl zonder dat het kurkdroog wordt.

Gamer, lees dit en vraagt u zichzelf eens af hoezeer u op Eug lijkt. Huisgenoot van de gamer, lees dit en u zult met meer mededogen naar de rug van uw huis-Eug kijken.

TAGS: