Logo




Patiënt: de Fyra-reiziger

Recept: ‘Moord in de Oriënt-express’ van Agatha Christie

Volgens een joodse wijsheid bestaat er geen grotere dief dan diegene die te laat komt. Tijd is immers het enige wat je niet teruggeven kunt. Dat de vaak vertraagde Benelux-trein onlangs plaats moest maken voor een snellere variant, leek dan ook een daad van gerechtigheid. Helaas staat de Fyra nauwelijks vier dagen op de rails of er is al sprake van een gigantische tijdsdiefstal. En dat voor een duurdere en minder flexibele variant van een onnodig verdwenen trein.

Hoewel de boekendokter zijn rijbewijs haalde op de dag van zijn achttiende verjaardag, is hij al een paar jaar autoloos. Zoveel huisbezoeken zijn er niet nodig in zijn professie. Hij is dus maar al te goed vertrouwd met de (al te zeldzame) geneugten en de (helaas al te veelvuldig voorkomende) kwalen van het openbare vervoer.

Treinen zijn goed voor de planeet en een mens kan ook niet een hele dag binnen blijven maar toch… Zo vaak wordt een reis naar een aanhalige of egostrelende bestemming volledig vergald door infrastructurele desinteresse. De schreeuwende, onwetende, boerende en smakkende wagondeler, ach, lees Twitter er maar op na. Zulke medemensen zitten er nu eenmaal tussen. Maar als er geld wordt neergelegd, mag er iets terugverwacht. En hoe duurder het kaartje, hoe meer er terugverlangd mag. Dat is bij de Fyra niet het geval.

Ruimte en tijd vrijmaken om te lezen, daar kan de boekendokter natuurlijk niet tegen zijn. Maar voor wie staat te verkleumen op een perron in Roosendaal of zijn leven voelt wegglippen tijdens een stapvoetse rit, is dat maar een schrale troost. Wat u op dat moment nodig hebt, is een boek dat uw ervaring deelt en tegelijk uw moordlust weet te kanaliseren.

Moord in de Oriënt-express van Agatha Christie (1890-1976) is bij uitstek geschikt om die heilzame taken te verrichten. De Belgische detective Hercule Poirot bevindt zich aan boord van deze mythische trein als deze door een sneeuwstorm (een storm, geen verdwaald buitje dus) tot stilstand wordt gebracht. Een medereiziger is vermoord en de immer parmantige Poirot moet zijn grijze celletjes (zijn woorden) overuren laten draaien om tot een oplossing te komen.

Zoals het hoort bij een detective wordt er hier en daar een onsje geloofwaardigheid vermorst om spanning en intrige te intensifiëren. Het moordmysterie zit echter zo ingenieus in elkaar dat alleen een droogstoppel zich daaraan storen zal. Uw medisch-literaire staf is niet de enige om dit de beste Christie te noemen. Nu nog hopen dat de verwarming aanstaat in de wachtzaal.