Logo




Patiënt: De zoekenden, de wachtenden

Recept: Herzog van Saul Bellow, Lieve Céline van Hanna Bervoets

Zonder nu te willen klinken als een Boonpersonage, maar hoe kan het toch dat de mensheid maar niet wijs raakt uit sommige problemen? Dan hebben we het nog niet eens over de zware dossiers zoals ‘Is er een leven na het grote slotfeest?’ of ‘De zin van het al? Hoe zit het daarmee?’.

Maar gewoon ‘Een lief bij u houden, hoe moeilijk kan dat zijn?’ of ‘Kunst, waarvoor dient dat nu eigenlijk?’ Nee, blijkbaar moet iedere generatie daar opnieuw doorheen, een soort filosofische puberteit.

Op de kunstvraag, maar dan in zijn variant ‘Moeder, waarom lezen wij?’ heeft de boekendokter de afgelopen drie jaar op zijn manier een antwoord proberen op te formuleren. Dit is  – voorlopig althans – mijn laatste dus laat u mij een kleine uitweiding toe.

In die drie jaar dat Cobra.be een boekendokterpraktijk huisvestte, werd er wekelijks een voorschrift uitgeschreven. Daarnaast hielden verschillende boekendokters spreekuur op beurzen, in boekwinkels en bibliotheken. Verscheidene van deze confraters waren door mij bewonderde auteurs. Hun medewerking vervulde mij met niets minder dan genoegen en trots.

Samen behandelden we honderden patiënten. Sommigen begrepen de grap, anderen bleken ongeneeslijk. Niet een gering aantal onder hen waren bijzonder openhartig en spraken over verkeerd genomen afslagen, lange perioden van uitzichtloosheid of vertrokken dan wel verdwenen geliefden. Bedankt voor uw vertrouwen, dergelijke eerlijkheid was een verrassende, vaak verblijdende en altijd nederig stemmende ervaring. U vroeg om romans die bijstand moesten verlenen bij studiekeuzes, liefdesverdriet, zinloosheid of borstvergrotingen. Het voorschrift zal er niet altijd precies op hebben gezeten, maar hopelijk kwam het af en toe in de buurt.

Over het therapeutisch effect op de patiënten die hier op de site publiekelijk werden behandeld, is nog minder geweten. De mortaliteit bleef beperkt tot de goedlachse Daerden, dus daar valt weinig statistiek uit te puren. Zou de nog goedlachsere Evy Gruyaert Bukowski’s Factotum tot zich genomen hebben? Fouad Belkacem heeft in ieder geval alle tijd nu om More’s Utopia op te slaan.

Het is mijn stevige vermoeden dat het lezen van boeken inderdaad mensen hun leven kan verbeteren op een wijze die te vergelijken valt het nemen van medicijnen. Ja, er zit de nodige rommel in het medicijnkastje. Ja, soms is het alleen symptoombestrijding. Ja, er bestaan burgers die nooit naar een pil snakken. En ja, anderen kunnen geen dag zonder hun vaste dosis.

Daarom als laatste voorschrift twee romans voor die groep van verstokte lezers die romans doorploegen omdat ze ondervinden dat er iets schort aan de wereld.

Dit koppel boeken, afkomstig van een Nobelprijswinnaar en een bloesemend talent, leveren u niet het ontbrekende onderdeel maar beschrijven die wrevelige zoektocht die velen van ons afleggen.

Herzog van de eerbiedwaardige Saul Bellow (1915 – 2005) kostte me aanvankelijk wat doorzetwerk. Hoofdpersonage Moses Herzog is de draad kwijt. En goed ook, hij schrijft voortdurend brieven aan vrienden, politici, Nietzsche en God. Tussendoor probeert hij te snappen waarom hij ondanks zijn universitaire loopbaan, burgerlijke bestaan en oprechte verliefdheid er zo’n potje van gemaakt heeft. Aanvankelijk fladderen de flarden Joods-Amerikaanse identiteit, seksuele radeloosheid wat al te ongrijpbaar door elkaar heen, maar wie zich overgeeft aan de Herzogs frenetieke dooltocht, zal op den duur overwelmd worden door de schoonheid van Bellows beschrijvingen en de oprechte ontreddering van zijn hoofdpersonage.

Al vertrouwd met deze literaire gigant of toch niet overtuigd geraakt? Schaf dan Lieve Céline aan van de Nederlandse schrijfster Hanna Bervoets (1984), een van de weinigen van haar generatie die een wereld kan beschrijven die niet louter uit andere boeken lijkt voor te komen. Hoofdpersonage Brooke is op bijna alle vlak het tegengestelde van Herzog, deze jonge vrouw uit een achterstandsbuurt kan niet bogen op culturele rijkdom om haar te troosten of filosofische grootheden om haar zorgen uit te diepen. Zij schrijft brieven aan haar idool, de Canadese diva Céline Dion. Haar levensdoel is nu haar te zien ontmoeten. Maar tussen droom en daad staat de wrange waanzin.

Doe u er voordeel mee, trouwe lezer, het was een genoegen u te de les te lezen afgelopen jaren. Tot slot, het lijkt vanzelfsprekend, maar dat is het natuurlijk niet:  De boekendokter had nooit zijn wachtkamer kunnen opzetten zonder de trouwhartige ondersteuning van Cobra.be en al haar medewerkers.

Op uw gezondheid!

TAGS:

1 Antwoord op “Patiënt: De zoekenden, de wachtenden”

  1. Alysa(Martens) Zegt:

    Niettegenstaande mijn soms (deels) scherpe reacties op uw artikels, zal ik u toch missen, Boekendokter, ‘t ga u goed, dus best wishes from me, Alysa!