Logo




Patiënt: Daisy van Cauwenbergh

05 / 09 / 2011

Recept: Pride and Prejudice van Jane Austen

Daisy van Cauwenbergh liep afgelopen week weer even door het beeld. De boekendokter heeft zich niet te houden aan een deontologische code en is daarom niet bevreesd om op te biechten dat zij de favoriete falangista was tijdens de cultural warfare VTM-BRTN. Ze was liever en tegelijk afstandelijker, nuffig EN toch sympathiek. (Bewijsstuk A)

Van Cauwenbergh was altijd al anders dan haar zusters die tegenover dezelfde hemelsblauwe achtergrond presenteerden. ‘Ze studeerde voor burgerlijk ingenieur!!!!’ zei iedere bezorgde ouder die dit als een teken van uitverkorenheid zag. ‘Ze is dik’, zeiden tv-recensenten graag. ‘Ze zeggen dat ik dik ben’, zei Van Cauwenbergh dan in een interview. Tot die tijd was het me niet opgevallen.

lees meer …

Patiënt: Pubers die naar party’s gaan voor twaalfjarigen

13 / 09 / 2010

Recept: Millie van Helen Walsh

Herinnert u zich uw allereerste feestje? Was het op school? Aan het einde van een zomerkamp?

Tantaluskwellingen zoals kusjesdans en slowen, zoveel cola en zoute sticks als je maar wou, alles te weten komen over het aantrekken en afstoten. Ooit zouden de de prefixen aan- en af- van plaats veranderen, maar voor dit feest waren de Lambada en La Bamba genoeg. Soms was er een sigaret, een stiekem biertje, een droge kus.

Hoe fijn was de knulligheid van de eenzame platenspeler, de drie gekleurde gloeilampen, het weekmakende besef te voelen dat jij uitverkoren was om met De Ander te dansen. Met haar fluo elastiekjes op haar beugel en de bos plastic fopspeentjes om haar nek.

Een paar jaar later kwam het bier, vechtende jongens, het kotsen in de straat voor je huis, de nadorst bij het ontbijt vol met leugens, het weekmakende besef dat er veel, veel Anderen zijn.

Anno Nu worden er speciale party’s georganiseerd voor 12 tot 15-jarigen in megadiscotheken door mensen die deze groep ‘kennis willen laten maken met het uitgaansleven’.

Ach, wat nobel. Er mag niet gerookt of gedronken worden en er zijn stewards die moeten zorgen dat er niet nog kleinere kindjes van komen. Dat is geen kennis maken met het uitgaansleven. Dat is geld aftroggelen, ouders met dilemma’s opzadelen en zorgen dat pubers bedreven worden in drank naar binnen smokkelen.

Wie op die leeftijd wil weten wat er gebeurt in de arena van het nachtleven, kan beter ‘Millie’ lezen van de Britse schrijfster Helen Walsh (1977). Walsh heeft een verleden van hoeren en snoeren, en handelt in autobiografische bumperstickerteksten als: ‘Ik nam eerder XTC dan ik menstrueerde.’ En ‘Toen ik zestien was regelde ik in Barcelona prostituees voor hoerenlopers.’ ‘Millie’ werd een vervolg genoemd op ‘Trainspotting’ vanwege de rauwheid ervan. Maar waren de junkies nog tragikomisch, dan is seksroofdier Millie alleen maar grimmig. Ieder kiest zijn eigen vergif en voor Millie is dat seks met mannen en vrouwen, tieners en hoeren. Nog geen twintig zoekt ze vergetelheid in de cafés en clubs van Liverpool.

Pssst. Wat gratis proevertjes? ‘Ik reduceerde meisjes tot lichamen of delen daarvan. Ik zag ze in termen van tieten, benen en kontjes. Elk meisje dat ik ontmoette, kleedde ik uit, en ik manipuleerde ze alsof ze van boetseerklei waren.’ Of: ‘Ik bedoel, heb je niet bedacht wat de effecten van zulke brute smerigheid zouden zijn op iemand die jong en ontvankelijk was?’

Komaan, ouders, niets van dat schijterige, geef ze dit boek te lezen. U zult tenminste zeker weten waar uw kinderen zijn om elf uur ’s nachts. En het kost nog een stuk minder ook.

Patiënt: mensen die houden van een moeilijk lief/land

28 / 04 / 2010

Recept: De liefde, een roman van Camille Laurens

Neem een mens. Kook hem. Net zolang tot alle water verdampt is. Wat zal, vastgekoekt aan de bodem, overblijven? Het vermogen om totaal aan elkaar tegengestelde gevoelens te koesteren.

Een mens verlangt naar wat hem tegenstaat, snakt naar wat hem afstoot en bijt naar de hand die hem aait. Wie te veel tijd heeft, zal zijn oxymoron proberen te duiden. Dat leidt enkel tot tijdverlies of schijnverklaring. De mens is zijn eigen goddelijke twee-eenheid. Als hij al het geluk heeft tot twee dimensies beperkt te zijn.

Eén van de voordelen van in België te wonen, was dat het niet uit te leggen was. Het lag er gewoon. Belgen hoefden niet uitgelegd te worden dat een natiestaat een constructie van moedwillige leugens was. Ze vertelden ze zelf met de glimlach.

lees meer …