Logo




Patiënt: Wie wacht op een sociale woning

30 / 05 / 2012

Recept: Vergeten straat van Louis Paul Boon

In Gent staan 176 panden te verkrotten. Sommigen al meer dan tien jaar. Dat kan gebeuren. We leven niet in een planeconomie. Maar wel in een sociaal-democratie waar de meerderheid achter het recht op onderdak staat. En daar gaat het wringen. Wie aanspraak maakt op een sociale woning in de stropstad, staat soms jaren op een wachtlijst.

Dat moet vreten aan zo’n wachtende. De boekendokter beeldt zich in dat zo iemand elke dag zijn hondje uitlaat langs die afbladderende deuren en schilferende kozijnen. En maar verbijten. Hij of zij vindt het al erg genoeg dat hij aan de ontvangende kant zit en durft zijn smoel niet al te veel open te trekken.

Je zou er rancuneus van worden. Maar ja, niemand wil zijn leven al klagend en vragend door te brengen. Over hoe je markt en mens op elkaar afstemt, daar kom je nooit aan uit. De ene politicus meer regels, de ander zegt dat daar net het probleem zit. Ondertussen trekt het vocht in de muren en het malcontement in de botten.

De boekendokter kan met moeite een plankenvloer leggen maar misschien dat een roman over lotgenoten je wat te doen geeft tijdens het wachten. En voor de mensen die over wetten en lijsten gaan, leest u het ook maar. Weet u weer welke burgers er nog allemaal in uw stad leven.

Het recept van de week is Vergeten straat. De derde roman van Louis Paul Boon (1912-1979); het is zijn jubeljaar overigens. Het boek verscheen in 1944 en wie het toen niet breed had, zat nog nauwer dan nu. In een soort Brussel wordt een Noord-Zuidverbinding aangelegd. De werken komen steeds dichter bij een doodlopende straat. De bewoners, mensen die hun best doen maar toch niet ver raken, wachten af. De een denkt dat ze meer pinten gaat verkopen aan de arbeiders, de rest weet dat de vooruitgang voorbijgaat aan hun soort mensen.

Opeens – misverstand, kwade wil, gewoon vergeten – wordt de straat afgezet. De bewoners zijn op elkaar aangewezen en moeten weer hun best doen. Alleen, nu hebben ze alleen elkaar nog om de schuld te geven. Ze vergaderen, praten, roddelen. De niet gevraagde maar unieke kans om hun eigen gemeenschap op te zetten, strandt op de vraag hoe die gemeenschap er dan wel uit zou moeten zien. Precies zoals dat in de rest van de wereld gaat waar goede wil en verkrotting naast elkaar blijven bestaan.

Patiënt: de omwoonden van het verbrande kraakpand

18 / 03 / 2011

Recept: De wandelaar van Adriaan van Dis

Net ging een kraakpand in Brussel in de fik. Elf illegalen kwamen daarbij om. De buren in deze pittoreske straat – de Kartuizerstraat – moeten hebben geweten dat daar mensen zaten die eerder om hun verblijfsvergunning werden gevraagd dan om de weg naar het station.

Misschien dat de wijkagent het ook wist. En zo ook sommigen van zijn bovengestelden. En zo ook de … Enfin, iedereen weet ervan. Om de zoveel maanden vliegt er een bouwval of een Chinees restaurant in de brand. De brandweer mag dan meer lijken bergen dan namen ingeschreven in het bevolkingsregister. Lijken die voor de brand lichamen waren op zoek naar een beter leven.

lees meer …