Logo




Patiënt: Zij die hun geliefde willen vermoorden

10 / 03 / 2012

Recept: Het zusje van de bruid van Joris van Casteren

Ga naar Google Nieuws. Voer in ‘vermoordt’. Op wat bijvangst over dictatoren na zal het opgehaalde net voornamelijk vol zitten met geliefden die elkaar de harses inslaan. Let dus op met wie je kust. Omhelzen en wurgen zien er van verre hetzelfde uit.

Natuurlijk, als je iemand je leven wil schenken, dan wil je hetzelfde terug. En als je schattebout het niet geeft, dan ga je het godverdomme halen. Al die happy slappy feitjes uit glanzende tijdschriften over hoe geliefden via feromonen, oogbewegingen en danspasjes elkaar tot copulatie verleiden, moeten geschrapt van eenieders mediadieet. Want waarom we verliefd worden op klootzakken, moordenaars en hobbyisten? Millennia aan evolutie schieten te kort.

Inzicht in waarom we een gloeiende kachelpook soms blijven vasthouden tot onze hand weggeschroeid is, vinden we terug in het boek Het zusje van de bruid van schrijver-journalist Joris van Casteren (1976). Er zijn interessantere discussies te voeren dan tot welk genre een verhaal hoort. Maar toch even een kanttekening omdat het nonfictie-karakter van het boek de inzet verhoogt.

Van Casteren verantwoordt het boek over een onmogelijk liefde met de woorden: ‘In dit boek heb ik het verhaal van haar en mij opgeschreven zoals ik het mij herinner en zoals ik het heb beleefd, met alle onvolkomenheden van dien […] Dit is mijn versie.’

Memoires dus, al is de gezapige bijklank van dat woord hier volledig ongepast. Van Casteren beschrijft hoe hij verliefd wordt op Luna. Al snel blijkt ze ziek, psychisch ziek. Dan is ze ‘iemand anders’. Die ander gebruikt drugs, drinkt gigantisch veel en begint elke maand aan een nieuw soort leven.

Als lezer weet je al snel dat Luna onredbaar is. Of de verteller dat ook weet, laat hij in het midden. Hij zet door. Probeert haar te helpen maar niet door haar drugs of wijn te verbieden. Sterker nog, hij schaft ze voor haar aan in de hoop dat ze het niet gaat verbergen voor hem. Niets baat. Alle liefde van de wereld helpt niet. Hij vraagt zich of hij misschien weinig meer is dan een voyeur van andermans leed.

Dus voor u naar jachtgeweer of onkruidverdelger grijpt, lees dit boek. Misschien realiseert u op tijd dat liefde geen optelsom is.

Patiënt: De Koerdische asielzoeker die even ontsnapte

24 / 07 / 2010

Recept: ‘De graaf van Montecristo’ van Alexandre Dumas

Waar gaan we ons later over schamen? Ooit waren slaven, ongeletterde vrouwen, en landjepik breed geaccepteerde fenomenen die bij een beschaving hoorden, zelfs als onmisbaar werden gezien. Dat over ons tijdperk niet zal worden gehoofdschud, lijkt zeer onwaarschijnlijk. Wat zal het worden? Het eten van dieren, kinderarbeid, leidingwater zonder antidepressiva?

Of toch die hoge, vlijmscherpe grenzen tussen landen waar hele volksstammen zich aan blijven snijden terwijl ze klauteren naar een leven zonder armoede of paranoia? Zijn asielzoekerscentra een baken van humanisme of Oost-Indische blinde vlekken van ons protectionisme? Wat met die Koerd van twintig die onlangs voor een paar uur wist te ontsnappen uit zijn verplichte slaapplaats in Steenokkerzeel? Zal hij terugkeren naar waar hij geboren werd of zal hij nog lang kleerscheuren oplopen? lees meer …