Logo




Patiënt: popnostalgici

09 / 04 / 2011

Recept: Laurel Canyon van Michael Walker

Toen de boekendokter nog een boekendoktertje was, kende hij al muziek voor hij die gehoord had. Op woensdagmiddag kocht hij – voor Hallo Hautekiet alle huiswerklust en daadkracht kon wegleuteren – een Humo en als het die dag van de maand was, een Oor. Na een snelle twijfelende blik op de blote mevrouwen op de bovenste rij – nee toch maar niet, de mevrouw van de kiosk was vast bevriend met de schoonmaker van vrienden van mijn ouders – fietste hij snel naar huis. Uit ontzag werden de bladen nooit opgerold maar onder de trui tegen het lijf geschoven – een schild van journalistieke kennis dat me zou behoeden tegen onhipheid. lees meer …

Patiënt: De teleurgestelde fans van Lady Gaga

09 / 03 / 2010

Recept: “Of hoe waarom” van Hanna Bervoets

Lady Gaga

Zoals wel meer artsen houdt ook de boekendokter van een stel lakpumps, een veelkleurige pruik en opplakwimpers ter grootte van een meeuwenvleugel. Als het geheel ook nog met een dansbaar deuntje geserveerd wordt, verklaart hij zich al snel fan. Dus ja, ook het muziekfenomeen Lady Gaga schalt wel eens door zijn wachtkamer. ‘Ik sterf liever dan dat een fan me zonder hoge hakken ziet’, verkondigde ze onlangs op de BBC. En dat ze geen vrienden of huis heeft. Met een diamanten plaat in haar handtas (die ongetwijfeld de vorm heeft van een gay kernreactor) moet dat toch niet al te moeilijk te regelen zijn.

Tegen Gaga wordt gewaarschuwd door fundamentalistische christenen en met haar soms zware stem veroorzaakt ze de nodige geruchten over transseksualiteit, tot nachtmerries bij jonge meisjes toe. Haar concertzalen lopen sneller vol dan een opgespoten lip. Hoewel het Sportpaleis een extra optreden ingelast heeft, zullen onvermijdelijk de nodige meisjes en jongens teleurgesteld thuis hun nagels moeten lakken. Als soelaas adviseert de boekendokter “Of hoe waarom”, de debuutroman van de Amsterdamse schrijfster en columniste Hanna Bervoets (1984).

Dit bedrieglijke luchtige boek is het gedrukte equivalent van Gaga’s composities. Bij een eerste kennismaking vermoed je een standaard popcultuur-exponentje. Maar nadere bestudering zie je dat het werk van beide dames veel intelligenter geassembleerd is dan aanvankelijk vermoed. O, er wordt in het boek even gezellig gesnoven en gehoereerd als in de zoveelste grootsteedse twentysomething roman. En ja, een vleugje mediakritiek, een namedropje, een opgetrokken, bepoederd cokeneusje ontbreken niet. Discussies over of het nu Rock me Amadeus is of Fuck me Amadeus stroomlijnen het geheel.

Maar vertelster Flora Vos is een onbetrouwbaar wicht. Niet verwonderlijk als je weet dat ze opgevoed is door een moeder die haar aan iedere talentenjacht mogelijk deed meedoen. Weet je wel die homevideo met de baby en die taart? Dat was Flora.

Hoe verder je in het boek komt, hoe ongemakkelijk je je voelt in Flora’s gezelschap. Haar grapjes klinken wat al te schril, haar littekens zijn niet allemaal met vetpotlood aangebracht. Het verhaal gaat slippen en vlak voor het einde weet je niet of je met schrik in de vangrail terechtkomt of in de koplampen van je tegenligger. Vermakelijk, spannend en tegelijk eng. Hoe Lady Gaga kan de Nederlandstalige literatuur nog worden?