Logo




Patiënt: Wie geen zin heeft in de feesten

21 / 12 / 2012

Recept: Een overlevingspakket

Wat is dat toch altijd? Waarom moet er altijd toch zo gesleurd worden aan elkaar en zichzelf wanneer de dagen korter worden en de temperaturen lager? Onze voorvaders hebben daarom wat al dan niet verzonnen feesten aan elkaar geplakt zodat we nog eens onder elkaar komen voor wat okselwarmte en toegestane vetzakkerij.

Maar of het nu komt door de centrale verwarming of door al die verschalende familieverhoudingen; de boekendokter kent meer mensen die verzuchten dan juichen bij al dat geëlektrificeerd jolijt. Cadeaus uitkiezen voor familieleden die toch alleen nog maar wc-papier en sigaretten nodig hebben, opzitten bij slaapverwekkende gesprekken, toegeven dat je weer een jaar niet hebt leren koken, de instructies van de traiteur niet begrijpen, toch maar weer beginnen over die keer in de Ardennen toen jij de rekening niet betaald hebt… En aardig doen, de hele godvergeten tijd aardig doen.

Eerlijk gezegd, de boekendokter houdt ervan. Het kan hem iedere jaar niet Wham-erig en cava-van-de-Delhaize genoeg zijn. Maar goed, hij heeft niet doorgestudeerd om alleen zichzelf te genezen. Daarom bij uitzondering, een gecombineerde aanpak voor de zware gevallen.

lees meer …

Patiënt: Wie een rotjaar heeft gehad

29 / 12 / 2011

Recept: Ik ben mogelijk van Maud Vanhauwaert

Mensen die het leven maakbaar achten, hebben eerder een elastische geest dan een kneedbaar lot. U kent ze wel, die immer zelfbewusten die de kosmos als een luxe kuuroord zien. Ze hoeven maar te wijzen en alles op het buffet des leven is van hen. Ondertussen wordt ook nog eens hun nagel gevijld. Snak je naar die mooie auto? Die glanscarrière? Dat lief met wipneus én scherpe kaaklijn? Dan moet u maar hard genoeg willen.

Waarom dit soort mensen ook vaak klagen over hun gewicht, niet zo goed kunnen uitleggen waar kanker vandaan komt, laat staan de Holocaust – daar komt hun kauwgumcognitie van te pas.

Nee, u die dit leest, u bent zo niet. U probeert, u doet uw best, u recht uw rug, uw intenties zijn zo klaar als pompwater, zo zuiver als kristal en toch u geraakt daar niet aan uit, maar tja, nee, het mocht niet zijn. Ze koos een ander, hij bleek te veel te drinken, in die Alfa Romeo schoot het roest al na de eerste bocht in de velgen en de fundering van uw huis was toch van gruyère en nee, u kunt de schade niet verhalen en nu zit u met de fondue.

Daar staat u dan, uw neus naar uw schoenen, uw hoofd zwaar hangend tussen uw schouders, van ver ziet het er uit als een kinderhoofdje dat zich terug in de moederschoot wringt – Was u maar nooit geboren! 

En het jaar is alweer bijna voorbij. Weer een heleboel dingen niet gelukt. Heeft u uw lijstje voornemens nog? Zo ja, gooi maar weg zonder er naar te kijken. Nu weer nieuwe bedenken?

Misschien wel. Maar u verdient een beetje zachtheid. Zeker, stinkende heelmeesters enzovoorts maar na zo’n jaar moet u zichzelf niet weer op de grille van de onbarmhartige eisen leggen. Een beetje gentillesse, deze keer. Daarom eerst maar eens de dichtbundel Ik ben mogelijk van Maud Vanhauwaert (net 27, aldus de achterflap).

Het is een verzameling van zachte portretten. Van kleine dingen, kinderen op een schoolplein, vrouwen die elkaars schoenen lelijk vinden, een jongen met droge lippen, van schurend graag zien. Het grote verlangen en het nog grotere verdriet zijn wel aanwezig maar ze steken de kop op in afgewende blikken en voorzichtige observaties.

Doe daarom uw best volgend jaar maar denk niet langer in termen van winnen of verliezen. Lees Van Hauwaert. Lees verzen als:

Ik ga je heel veel dragen

boven alles en om mij heen

en als ze mij naar je vragen, zeg ik wacht

 

dan leg ik je zachtjes van mij af

kijk hoe zij mijn kleren is

hoe naakt ik zonder haar

 

ik kan je ook in mij dragen

maar als niemand ziet hoe je in mij doorweegt

houd ik het niet lang

[…]

Een gelukkige.