Logo




Patiënt: de politiek onverschilligen

07 / 01 / 2011

Recept: ‘De opstand der horden’  van José Ortega y Gasset

Er was eens een land dat sliep. Wie zijn ogen opentrok, werd snel gesmoord in een visuele vetzucht van kookprogramma’s en pubquizjes met grootverdieners. De treinen reden vaak genoeg op tijd. Knikkebollende massa’s werden in wagons naar de hoofdstad gevoerd. De draak Gewoontezucht stal daar wat leven van ze. Daarna mochten ze terug. De adem van Gewoontezucht verwarmde dikke ridders en geschminkte jonkers die met elkaar in een kamer zaten te praten. Maar de boze heks Geschiedenis en haar hulptrol Koppigheid hadden stiekem alle oren volgestopt met wafelbeslag en steenkoolgruis.

Nu de nota-Vande Lanotte zeer geschikt blijkt om een IJzertoren van papier-maché te maken, is het tijd voor een afspraak met de toekomst. Als over tien jaar blijkt dat deze impasse geen significante gevolgen heeft gehad voor de Belgische financiën en staathuishouding, kan de democratie worden afgeschaft. Een stel communicerende vaten van ambtenarij, burgerrechten en culturele smaakmakers volstaat dan blijkbaar. Idealisme is altijd al een wat te dure jas geweest voor de Belg. Een comfortabele hobbezak volstond vaak. Onverschilligheid beëelt de zielen.

lees meer …

Patiënt: De hoofden van PS, cdH, Ecolo, N-VA, sp.a, CD&V en Groen!

10 / 08 / 2010

Recept:  ‘De correcties’ van Jonathan Franzen

Het genezen zit de boekendokter in het bloed. Zijn grootvader was dorpsarts.  Hij  had drie medicijnen. Aspirine, antibiotica en een volkswijsheid. Die laatste luidde: ‘Een mens is niet gemaakt om alleen te zijn.’ Sukkelde een patiënt met hygiëne, gezondheid of levenslust, dan was de eenzaamheid daar vaak debet aan. Zeker, voor virale infecties heb je meestal ook een soortgenoot als schuldige aan te wijzen. Maar dat weegt niet op tegen de voordelen van lichaamswarmte, verwachtingen en de noodzaak proper voor de dag te komen.

En wat is de Belgische politiek anders dan een geconcentreerde vorm van leven? Dus ook in dit speelveld moet er samengeleefd. Goed, met zeven mogelijke coalitiepartners wordt het er niet makkelijker op. Dus daar kan wel wat literair medicijn bij to smooth the edges. Al die dossiers mogen nu echt wel even wachten – wat weet u nog niet na drie jaar communautair stuivertje wisselen? Neem liever ‘De correcties’ van de Amerikaan Jonathan Franzen (1959), een roman ter dikte van een telefoonboek over hoe je familie aan één tafel kunt krijgen voor een kerstdiner. lees meer …