Logo




Patiënt: Preutse Amerikanen

07 / 02 / 2012

Recept: Eden, Eden, Eden door Pierre Guyotat

Twee musici verzorgden onlangs de entr’acte tijdens een belangrijke Amerikaanse sportwedstrijd. Eén van hen is een van de meest vernieuwende, vernuftige en veelzijdige vrouwelijke artiesten van de laatste vijftig jaar. Ze onderscheidt zich van de huidige popcultuur door betrokken te zijn bij ieder onderdeel van het creatieve proces. Ze knoopverft opvattingen over gender, cultuur en politiek aan elkaar zonder programmatisch te zijn. Ze is een van die zeldzame artiesten waarvan je kunt zeggen dat ze volledig hun eigen bestaansrecht hebben gecreëerd. De andere mevrouw was Madonna.

Kon het Madonna vroeger niet gortig genoeg zijn, nu laat ze het shockeren over aan anderen. Al blijkt daar tegenwoordig weinig voor nodig te zijn. Een opgestoken middelvinger – volledig in context – van haar duetpartner, was genoeg om de moraalridders op het paard te doen klimmen. De voorzitter van een familiebelangengroep verwoordde het als volgt: ‘It is unfortunate that a spectacular sporting event was overshadowed once again by broadcasting the selfish acts of a desperate performer.

Desperate, really? De beste man spreekt hierover M.I.A., het pseudoniem van Mathangi Arulpragasam, een Britse veeltalenter van Tamil bloede. Als de boekendokter het wel weer gehad heeft met de werkdag, is het haar op rijm gezette activisme dat hem weer doet doorpakken. Ze heeft miljoenen platen verkocht en is genomineerde, dan wel laureaat van zowat alle muziekprijzen.

Een opgestoken middenvinger, een paar ritmisch heen- en weerwuivende kootjes; moet men zich daar nu werkelijk druk over maken? Nee, de Amerikaanse kijker zou zich beter losweken van het scherm en eens wat gaan lezen.

En we gaan gelijk voor de shocktherapie: de ‘roman’ Eden, Eden, Eden (1970) van de Fransman Pierre Guyotat. Bij publicatie werd het meteen verboden. En Frankrijk is toch niet meteen de meest preutse natie denkbaar. Die ban duurde elf jaar. De vloek onaangedaan maken, daar hebben Sartre, Mitterand, Pasolini en Beuys zich tegen aan bemoeid.

Het boek is een voortwoekerende opsomming van bloed, sperma en zweet en blinde haat tegen de wereld. Hoofdpersoon Wazzag, een Algerijnse prostitué daalt af in de hel. Het is de Sade met een cafeïne-vergiftiging, een paniekaanval en een orgasme in een nachtmerrie tijdens een coma. Niet te laat op de avond gebruiken. Om wat bij te komen, raadt de dokter u deze clip aan:

Patiënt: Wouter Vandenhaute

21 / 04 / 2011

Recept: Martin Dressler: The Tale of an American Dreamer

Ieder land krijgt de held dat het verdient. En waar is de Vlaming gek op? Hij die stil en ongedwongen de anderen te slim af is, de plantrekker, een Reinaert de Vos die overweg kan met een bedrijfsbalans. De ondernemer met boerenverstand die dankzij wapperende handjes van onbeduidend naar hoog is gefladderd. Het is niet verwonderlijk dat de Vlaamse zaak een flinke impuls kreeg toen niet langer vlaggen, bloed en bodem het discours bepaalden maar geldstromen en inefficiënte regelingen.

lees meer …

Patiënt: de politiek onverschilligen

07 / 01 / 2011

Recept: ‘De opstand der horden’  van José Ortega y Gasset

Er was eens een land dat sliep. Wie zijn ogen opentrok, werd snel gesmoord in een visuele vetzucht van kookprogramma’s en pubquizjes met grootverdieners. De treinen reden vaak genoeg op tijd. Knikkebollende massa’s werden in wagons naar de hoofdstad gevoerd. De draak Gewoontezucht stal daar wat leven van ze. Daarna mochten ze terug. De adem van Gewoontezucht verwarmde dikke ridders en geschminkte jonkers die met elkaar in een kamer zaten te praten. Maar de boze heks Geschiedenis en haar hulptrol Koppigheid hadden stiekem alle oren volgestopt met wafelbeslag en steenkoolgruis.

Nu de nota-Vande Lanotte zeer geschikt blijkt om een IJzertoren van papier-maché te maken, is het tijd voor een afspraak met de toekomst. Als over tien jaar blijkt dat deze impasse geen significante gevolgen heeft gehad voor de Belgische financiën en staathuishouding, kan de democratie worden afgeschaft. Een stel communicerende vaten van ambtenarij, burgerrechten en culturele smaakmakers volstaat dan blijkbaar. Idealisme is altijd al een wat te dure jas geweest voor de Belg. Een comfortabele hobbezak volstond vaak. Onverschilligheid beëelt de zielen.

lees meer …

Patiënt: Deelnemers van Mijn restaurant

23 / 05 / 2010

Recept: ‘Julie & Julia’ van Julie Powell

boekcover julie&juliaTot zich nemen. Je kunt er een genoeglijk leven mee volmaken. Of het nu minnaars of boeken zijn. Als ze goed zijn, blijven ze hangen en veranderen ze je leven. Als ze tegenvallen, is er altijd wel een ander die ze wil. Of je kunt ze laten slingeren op een bankje.

Maar seks is gedoe en een roman lezen duurt zo lang. Gelukkig bestaat er een andersoortig genot. Een verrukking die haar gelijke niet kent qua fatsoen, veelzijdigheid, efficiëntie, beschikbaarheid (allez, in dit deel van de wereld) en extase: voedsel. Mondraad. Zalvige, zilte oesters met sjalotjes in wijnazijn. Bikkesement. Smeuïge crema catalana. Proviand. Verheffende boeuf bourguignon. Fret. Beklijvende gestoofde venkel. Spijs. Lobbige bearnaisesaus. Vrede op aarde. lees meer …