Logo




Patiënt: De belastingbetaler

10 / 10 / 2011

Recept: The Electric Kool-Aid Acid Test door Tom Wolfe

De nationalisatie van Dexia kost iedere Belg zesduizend euro, hoorde de boekendokter die ochtend op het Journaal. Heeft u al een dankwoordje gehoord? Een verontschuldiging misschien? Natuurlijk, een omgevallen bank kost nog meer. Maar de hautaine houding van de haute finance moet wel kwaad bloed zetten.

Wat rest de burger? Andere leiders kiezen? Misschien. Al maakt de huidige generatie politici niet de indruk wel van wanten te weten. Tweetalige formuliertjes opstellen kost ze al moeite genoeg.

Moeten we boos worden? Oproepen tot een opstand? Misschien. Maar dat is niet goed voor de spijsvertering. En revoluties veronderstellen dat we alles anders gaan doen. Voor de Vlaamse industriëlen en de Waalse middenstand hun eigen bankrekeningen of hypotheken mensvriendelijker maken, zal er meer moeten gebeuren dan een als overwinning gepresenteerde overname.

lees meer …

Patiënt: Jo Lernout en Paul Hauspie

20 / 09 / 2010

Recept:  Bonfire of the Vanities – Tom Wolfe

Hoe hoog gelul opgetast kan worden, ziet de boekendokter altijd aan het einde van de snelweg. Wie van Kortrijk naar Ieper rijdt, vertraagt wat langs de ruïnes van Flanders Language Valley. Het bedrijventerrein, opgebouwd als een oorschelp, wil zo’n tien jaar na het doorprikken van L&H’s windbuil maar geen tweede leven krijgen.

Jo & Pol, je kon toentertijd niet aan ze ontsnappen in West-Vlaanderen. Je ouders investeerden erin. Of net niet en dan moesten ze zich verantwoorden. Op school kwam een man langs met een pratende computer. Op een hogeschool werd een opleiding uit de grond gestampt. Mensen gaven hun baan op om zich te laten omdopen tot babbel-it’ers.

Fraude werd gepleegd en binnenkort krijgen de hoofdverantwoordelijken te horen of ze dat kwalijk tot erg kwalijk wordt genomen.

Gaan ze de gevangenis in, dan raadt de boekendokter ze graag een dik boek aan. Onder het motto ‘beter laat dan nooit’ mogen ze op hun brits kruipen met ‘Bonfire of the Vanities’ van Amerikaan Tom Wolfe (1930). Wolfes roman is vernoemd naar de oude feestvuren voor alles wat tot zonde leidde -juwelen, dobbelstenen, bepaalde boeken, quoi.

Hoofdpersonage en miljonair Sherman McCoy beschouwt zichzelf in navolging van He-Man een master of the universe. Dat hij de wereld niet als zijn stressbal kan beschouwen, blijkt als hij per ongeluk een zwarte jongen aanrijdt en ervandoor gaat. Een journalist, een mensenrechtenactivist en een openbare aanklager doen er alles aan om McCoy van Über- naar Untermensch te krijgen. Met een tergende, bijna sadistische precisie wordt de neergang beschreven.

Wolfe, in tegenstelling tot in zijn latere romans, laat zijn realiteitszin niet interfereren met zijn moraliteit. IJdelheid brandt hier ijdelheid weg. Iedereen wordt voortgedreven door eerzucht, bezitsdrang en frustratie. Het is geen strijd tussen licht en donker. Het is een schermutseling achter de schijnwerpers en iedereen valt over de kabels. Wie wint, kruipt naar voren en wordt verblind.

En verblind was iedereen in de zaak L&H. Zoals de kleine zelfstandigen die nog nooit belegd hadden en robotstemmen winstprognoses hoorden afratelen. Of de regionale en landelijke bestuurders (Dehaene zat in de raad van bestuur) die zich in Silicon Valley waanden. Of de knikkende goegemeente die het over ‘onze jongens’ had en zei dat het toch allemaal zo goed was voor de Westhoek. En natuurlijk Jommeke en Filiberke zelve, koketterend met hun leem-en-klei-afkomst. Miljonairs waren ze, maar aardige miljonairs.

Nu staan ze op de drempel van pensioen en cel. De kleine beleggers zijn een keer minder op vakantie gegaan. Misschien waren ze allemaal inderdaad onwetend. In dat geval kunnen ze een voorbeeld nemen aan het verkeersslachtoffer in het boek. Want goede of kwade inborst, soms ben je gewoon de lul in het leven.