Logo




Patiënt: De kersverse single

23 / 07 / 2012

Recept: Bitter Bitch van Maria Sveland

Bovengemiddeld veel mensen gaan uit elkaar de maanden direct na de zomervakantie. Kun je eindelijk eens van alles doen met je lief, valt het tegen. Hij is inderdaad wel héééél relaxed op vakantie, zij loog niet toen ze zei dat ze liefst de hele dag van museum naar museum loopt. Om nog maar te zwijgen over het immer lauwe eten en de airconditioning die succesvol alle zwoelheid uit de slaapkamer zoog.

Dat is natuurlijk allemaal heel triest. Maar hoe lekker sommige mensen ook ruiken of hoe vaak anderen je ook complimenteren met je verovering: je kunt wel degelijk vallen op mensen die later de spanningsboog van een bierviltje of de diepgang van een rood aangelopen zeug blijken te hebben.

Grijp daarom deze maanden niet alleen aan om huidkanker en levercirrose op te lopen, maar ook om je te verheugen in je nakende vrijheid. Het medicijn dat je hierop voorbereidt, smaakt na een paar pagina’s zo vies dat je van boosheid je aanstaande ex nog iets sneller de hotelkamer uittrapt.

Bitter Bitch van de Zweedse journaliste Maria Sveland (1974) schijnt in haar thuisland een schandaalroman annex bestseller zijn. Dat gunt de boekendokter haar graag want veel vreugde vanwege de uniciteit van haar talent, zal ze niet kennen.

Het boek begint vermakelijk genoeg met een aangename dosis misantropie. Sarah, net dertig, laat manlief en zoontje van twee, achter voor een weekje Tenerife. Waarom? Omdat ze erachter is gekomen dat ze een verzuurde trut is geworden.

Dat een weekje Tenerife daar de oplossing voor zou moeten zijn, lijkt al wat onwaarschijnlijk. Maar vooruit, het klinkt zo alledaags dat het misschien wel heel herkenbaar wordt allemaal.

Sarah zeurt en zeurt veel. Over wat je moet doen als vrouw, als borstvoeder, als moeder, als minnares. Ja, het is allemaal heel zielig. En o, die jaren zeventig-feministen als Erica Jong, ja, die waren nog vrij, wij, wij zitten met de kinderopvang en gesmoorde dromen. Wat te doen?

Wel, blijkbaar een weekje Tenerife en een yogales of wat, want daarna keert ze weer netjes naar huis met hernieuwde moed. Je zou het onophoudelijke geweeklaag, de onoriginele kritiek en de luxeprobleempjes nog kunnen vergeven als Sveland niet zo enorm vervelend was. Haar man heeft vast gejuicht toen ze op het vliegtuig stapte.

Feminisme als alibi voor egocentrische burgertruttengedrag. This is the way the world ends, not with a bang but with a lot of whining.

Patiënt: Het moeilijke vakantielief

17 / 07 / 2012

Recept: How should a person be? van Sheila Heti

‘Nee, daar heb ik geen zin in.’

‘Wat dan wel?’

‘Weet ik niet.’

‘Het museum, het strand, terrasje?’

‘Wat wil jij?’

‘Mij is het om het even. Ik ben makkelijk.’

‘Dus ik ben moeilijk?’

‘Dat zeg ik niet. Ik wil wel naar het museum, ik heb dat Belangrijke Schilderij nog niet gezien en tegen dat ik hier een keer terug kom, ben ik waarschijnlijk al verkalkt van binnen.’

‘Ga dan. Ik zit wel hier.’

‘Okee.’

‘Dus het kan jou niet schelen wat ik doe. Als je dat schilderijtje maar kan zien?’

‘Ik weet het niet meer.’

‘Ik soms ook niet meer, boekendokter.’

Een citytripje. Meer kan er niet meer vanaf de laatste jaren. Precies om bovenstaande dialogen te vermijden. Tegen dat je een goed restaurant gevonden hebt, moet je al weer naar huis, dat strand zag er op de slideshow beter uit, en zij vindt het ’s nachts te warm. En zitten we godbetert boven een parenclub of zo? Bovendien hebben vakanties de neiging om mensen te laten uitdijen. Fysiek, maar ook mentaal. Ze gaan eens stil staan bij de dingen. Is dit wel het leven, is dit wel mijn lief, is dit wel een continentaal ontbijt? Levensgevaarlijk. En je kunt je er niet tegen inenten.

how should a person beMaar voor je de voorwaarden van de reisverzekering checkt, misschien eerst wat literatuur raadplegen. De Canadese Sheila Heti (1976) vraagt zich af How should a person be? en maakt daar meteen de titel van een boek over Sheila Heti van. Meestal haakt dan al de helft van de mannelijke recensenten af. Als ze dan nog eens horen dat het voor een belangrijk deel uit opgenomen interviews met haar vrienden bestaat, haakt ook alles boven de vijftig af.

En bestaat de crux van de roman over een writer’s block, wel, dan kan de uitgever de recensie-exemplaren beter gebruiken om zijn barbecue mee aan te steken.

Wie echter vindt dat een boek ook wel eens over wat anders mag gaan dan de vraag Where should I put my penis (whilst talking about Mahler? Of Where I grew up (being all quirky and stuff), kan eens een blik werken op het onderzoekswerk van Heti.

Zeker als u vindt dat niet ieder verhaal verpakt hoeft te zijn in een parabel over een dokter die langzaam dood gaat en vreemd. Of nog erger, het o zo herkenbaar ontgroeien aan een nog veel herkenbare familiesetting.

Heti, zowel de schrijfster als het onderwerp, heeft het zich niet makkelijk gemaakt. Ja, beroemd zijn, schrijven, een goed huwelijk en liefst ook nog een beetje feministisch, dat is wat ze wil. Maar hoe dat allemaal te bereiken? Dat vraagt ze dus aan haar vrienden. Met name aan Margaux, een schilder die vooral in staat is om dingen wel af te maken.

De schrijfster komt uit de McSweeney’s stal van Dave Eggers en die geur kleeft haar nog steeds aan. Het milde absurdisme, de wrange openhartigheid, het schokkerig hysterisch-realisme, het voortdurend in-en uitzomen, het zit er allemaal in. Vaak hilarisch, soms te bedacht.

Natuurlijk beantwoordt Heti de vraag niet die ze zich in de titel stelt. Maar onderweg heb je wel interessante memoires gelezen. Overigens, van iemand die vindt dat ze de beste pijpbeurten ooit geeft.

Dit boek is tevens zeer geschikt bij gebrek aan een zanikend reisgezel. Want mevrouw Heti kan daar ook wat van. De boekendokter is er niet over uit of we haar daarom moeten prijzen voor haar eerlijkheid of verguizen wegens een overdosis daaraan.

Patiënt: Gefrustreerde zonaanbidders

26 / 06 / 2012

Recept: Going out van Scarlett Thomas

De boekendokter heeft al lang last van een aandoening. Zijn omgeving merkt er meestal niets van en er zijn ergere dingen in het leven. Maar toch, meestal zit hij met de gordijnen dicht. En omdat hij vaak een zonnebril draagt, wordt hem een onredelijk hoog aantal katers toegedicht. Of nog erger, gedateerde hipheid – ooit pakt hij Bono hier wel voor terug.

Uw letterenarts heeft last van photofobie. Dat betekent niet dat hij voortdurend zijn buik inhoudt uit angst voor ongelukkige snapshots. Het is last hebben van het licht. Met gekleurde brillen kom je een heel eind. En door een gunstige plek uit te kiezen in een café vol spots en spiegels, voorkom je heel wat ongemak.

Maar voor de diagnose gesteld werd, behoorden terrasjes en stranden tot verboden terrein. Het genoegen van als een kudde aangespoelde walrussen in de zon te liggen bakken, was hem vreemd. Crèmepjes en brillen brachten uitkomst. Maar tegen die tijd was de voorkeur voor natte zomers vol leestijd al aangekweekt.

Nu de eerste regenachtige zomerdagen een feit zijn, is er een toeloop op last-minute reizen naar arme eurolanden. De mens eist nu eenmaal zijn zonnetje. Wie echter vastzit in een druilerig De Panne of een zompig Zwarte Woud kan nog altijd zijn hart ophalen aan een hartverwarmende nice read.

Hoofdpersonage in Going out is de 25-jarige Luke die te kampen heeft met een zware zonneallergie. Hij komt al tijden zijn huis niet uit en kijkt dan maar tv. Hij ontmoet Julie, een slimme meid maar met smetvrees. Ze vervelen zich, kijken naar elkaar en naar binnen.

Tot een Chinese wonderdokter beweert dat hij Luke kan redden. Samen met een meisje die net de lotto heeft gewonnen, eentje die haar vriend verloren heeft, een heks en een jongen met teelbalkanker trekken ze het binnenland van Groot-Brittannië in. Luke in een ruimtepak van zilverpapier, natuurlijk. Een roadmovie over het vinden van jezelf, vriendschap en verlichting volgt. Uitmuntend vakantievoer voor wie geen thrillers lust en toch niet aangesproken wil worden als een kind.

Auteur Scarlett Thomas (1972) heeft bovendien een luchthartige vertelstijl en lardeert haar beschrijving met de nodige popcultuurreferenties. Altijd fijn, een auteur die beseft dat zijn publiek niet alleen Mahler luistert en Giacometti al risqué vindt.

Mag ook gerust op een zonnige strand genoten worden.